TERCEIRO CÍRCULO

Alba perdéuseme na vista asiña. Foi como diluíndose na paisaxe de fondo. Ao tempo que eu comecei a avanzar pola ponte cara ao illote. Cando xa levaba percorrido a metade ollei para arriba. No alto do muro do círculo exterior pareceume distinguir a alguén asexando. Imaxinei que dende algunha das plataformas de vixilancia interior. Ao volver a mirar para abaixo estaba arrodeado de nubes. De socato non se miraban os extremos da ponte e tampouco é que fora tan longa. Non vou dicir que me asustara. Si, vouno dicir. A cousa empezaba a ir un pouco máis aló do que agardaba en canto ao nivel de aventura. Consultei a hora en liña. Faltaban aínda 5 horas para o peche nocturno dos muros. Pero non as tiña todas comigo. Non sabía se sería quen de atopar o camiño de volta eu só. Dubidei que facer.

Sentín que algo se movía preto de min. Viña dende o illote. Din a volta para saír da ponte dirixíndome á varanda que rodeaba o muro. As nubes foron abrindo de socato e deixáronme ver canta luz de día había aínda. Recuperei a confianza se é que a perdera, e retomei o camiño para cruzar a ponte e chegar ao illote. Ao meu paso a brétema desentupíase deixándome ver o meu destino con máis claridade.

Nada nin ninguén agardaba por min. Pero o que me pareceu mesto dende máis lonxe, foise descubrindo como algo estruturado. Igual que ao entrar na corredoira con Alba, un espazo para adentrarse na espesura definiuse con claridade. Semellaba un túnel de árbores e outras plantas. Avancei.

De socato aquel corredor de árbores abriuse a un espazo circular, amplo, baleiro, duns 20 metros de diámetro, no que as propias árbores formaban unha especie de cúpula que tería tres alturas na parte central, uns 12 metros. Pero a pesar de percibirse como tépeda non ocultaba a luz. Dentro víase con claridade como se estivera ao aire libre. Un son de aviso alteroume. O chip de comunicacións non funcionaba. Mellor dito, non recibía, entendo que tampouco emitía, sinal ningunha. Como era posible? A pesar das voltas que demos, estabamos a carón dos antigos muros exteriores. E a potencia dos emisores traspasaba case calquera tipo de construción. Mesmo nos foxos de reserva, a máis dun quilómetro de profundidade. Instintivamente din uns pasos atrás, xireime para saír por onde entrara, pero non vin a saída. Quizais non foi por alí, confundírame ao moverme para ver o espazo enteiro. Pero non, non había ningunha abertura. Din a volta a todo o recinto mirando as paredes. Cando volvín a mirar ao centro din un pequeno chimpo cara atrás. Agora había, no medio e medio, unha especie de banco, cun aspecto sólido, como de madeira, pero que parecía feito tamén dun conxunto de ramallos mestos tan ben entrelazados que non se percibían saíntes ou pinchos. E ao seu carón unha especie de fonte de auga, da mesma aparencia material, cun fío de auga que se elevaba un palmo da cunca que facía de recipiente. A auga que caia filtrábase por entre a estrutura pero non saía despois por ningures. Non sei ben porque razón achegueime e bebín.

Non lembraba ter sentido aquela pureza con algo dende que tiña uns poucos anos. A memoria foi atrás no tempo viaxando a un lugar que sempre me traía boas lembranzas coas que me sentía agarimada e en equilibrio. Senteime, aniquei a cabeza e púxenme a chorar. A auga deixou de saír. Cando erguín a cabeza para mirar para a fonte, como unha pantasma, Néboa saíu dunha das paredes. O corazón deume un chimpo e sentín que a cara toda me ardía cunha emoción incontrolable. Como era posible? Que estaba acontecendo?

Ola Raquel. Unha voz que non recoñecín faloume. Púxenme en pe e mirei para todos os lados. O banco, a fonte sen auga, Néboa, eu e as paredes. Non había nada nin ninguén máis alí. Tropecei andando cara atrás e caín de cu. Cos ollos abertos coma pratos notaba a luz que o enchía todo e o meu pulso cada vez máis acelerado. Por favor, non te asustes. Néboa achegóuseme e saudoume como o facía sempre. Pedindo cariños. As miñas mans foron á súa cabeza, primeiro con certa reserva, despois como sempre o facía. Un ritual de saúdo e recoñecemento que repetíamos cada vez que nos volvíamos a ver despois dun tempo. Atopeime abrazado a ela un instante despois. Sen medo. E empecei a falarlle, como sempre facía con ela.

Ola Néboa. Mira ti onde nos volvemos a atopar. Teño un lote de cousas que contarche, aínda que… todo é moi rutineiro, xa sabes, como antes de…

Parei. A aparencia, o tacto, as sensacións. Todas eran as que lembraba con ela. Pero estaba igual que cando a soltei antes de que viñeran por ela para sacrificala. Igual. E pasaran… anos, tantos anos.

A túa percepción é correcta, escoitei. Néboa morreu vai xa para 5 anos. Non o pasou mal des que a deixaches. Só estaba triste, ao principio. Pero despois o entendeu. Cando empezou a mudar. Non che culpaba de nada. Comprendeu o sentido da túa decisión. E sobre todo o impulso do teu cariño por ela que te levou a facer o que fixeches. Non sen asumir algún risco por certo.

Escoitaba esa voz pausada e mol, sen entender ben como, porque seguía sen haber ninguén alí comigo, agás Néboa. Preguntei en voz alta.

Quen fala?

En realidade ninguén. En realidade non estamos falando. Escoitasnos pero sabes que esa información non está entrando no teu cerebro polo teu sentido auditivo, non si?

Si. O que escoitaba, eran sons da natureza. Algún paxaro. Auga correndo. Vento. E os movementos de Néboa e das ponlas que formaban o encaixe para a estrutura da cúpula na que estabamos.

Si. Falamos no teu cerebro directamente.

Falamos? Porque en plural?

Sentín como un sorriso.

Non escollemos mal. Tes unha percepción e curiosidade non moi habitual nos teus conxéneres. E aínda que sentiches medo en algún momento, optaches por seguir adiante. Grazas por facelo. Intentaremos explicarche o que acontece aquí.

Nós somos todo o que te rodea. Aquí podemos transformarnos imitando obxectos e formas vivas. A aparencia de Néboa é escollida a mantenta para facilitarche o contacto. Tirando das túas propias lembranzas. Pero tamén somos nós. O resultado dunha evolución radical de organismos para superar a barreira entre o animal e o vexetal. Que foi máis aló do corporal tamén. Temos características químicas e físicas mesturadas. Combinadas por un azar, pensabamos ao principio. Despois descubrimos que non. Un virus arn intertisular foi o que escolleu unhas características e outras para conseguir un avance vertixinoso nese cambio. Si, escolleu. Antes de selo nós, ese pequeno organismo foi consciente de si mesmo nunha estrutura celular complexa. Neste caso aínda non chegamos a saber con certeza como ou porque. Pero si sabemos que cando interpretou a súa función decidida, desapareceu. Non morreu, pero se integrou no novo deseño vital que decidiu crear. Con nós.

Eu escoitaba, sen escoitar... Sentada de novo no banco que tamén eran eles. Sorprendida era pouco. Néboa seguía ao meu carón. Tamén era eles. Ademais de ser Néboa?

Non exactamente.

Pero, non dixen nada. Un momento. Tamén me escoitades pensar?

Aquí dentro si. Esta cúpula é tamén un amplificador de sinais nerviosas. Pensamentos, sensacións, emocións. Facilítanos o contacto. Fóra é máis complicado. Por iso Alba te guiou até aquí. Convencerte de que hoxe saíras dos círculos foi moito máis custoso.

Que? !

Percibimos irritación. Non era a nosa intención forzarte. Necesitabamos este primeiro contacto. E só fomos sumando as nosas emocións ás túas. Soñaches con saír. E chegounos esa imaxe. Con moita intensidade. Tiña que ser por algunha razón. Apoiamos os teus pensamentos de decidir nunha dirección determinada. Pero non fixemos nada para reprimir os contrarios. Aínda que poderíamos.

Si, soñei con saír. Antes da vosa intervención? Seguro?

Non sabemos mentir. Se non queremos comunicar, non establecemos contacto. Se entendemos que a comunicación pode supoñer dor para quen a reciba, non establecemos contacto. Se hai algunha posibilidade de que alguén poida saír danado por unha comunicación, non a facemos. Non aceptamos os danos colaterais. Pero no teu caso chegamos ao extremo desa limitación auto-imposta. Porque percibimos algo máis. Tes contacto con outras entidades. Aínda que non eres consciente de tal cousa.

Outras entidades?

Isto de momento, non cho podemos explicar. Pero o faremos, no futuro. Se decides confiar en nós. Se decides comprometerte a esixirnos que manteñamos e coidemos esa confianza. Só que todo ten o seu tempo. Agora o sabemos. Antes non. Porque todo ten o seu tempo.

Silencio. Pola súa parte, pola miña. Néboa miroume. Como agardando unha resposta. Eu agarimeina de novo.

Si. Pero… Alba tamén sodes vos? Ou existe realmente.

Alba é un ser humano. Coma ti. Cunha característica evolutiva diferencial, que lle permite comunicarse empáticamente. Por iso non entra aquí. O nivel de amplificación a volvería tola. O resultado de outra remuda xenética peculiar. Todo ten a ver coas epidemias. O seu caso, o noso. Chegaremos a iso. Pero antes, tes que volver. Non podemos manter tanto tempo este illamento dixital. Podería crear unha sospeita sobre ti no círculo de control.

Volve por onde viñeches. Volve á túa rutina cotián. Danos tempo para preparar o seguinte contacto. E por favor, non fales do que che aconteceu aquí. Con ninguén. É crucial para poder seguir falando.

De acordo. Isto vai ser doado… xa saberedes. Dunha banda, xa ninguén fala con ninguén de nada que non sexa o cotián e a vida circular. E por outra banda, non sabería nin por onde empezar.

Sentín outro sorriso. Quizais algo máis que iso. Como a reacción ao humor humano. Estraño, pero agradábel.

O banco e a fonte desapareceron. Unha arco se abriu nun dos bordos da cúpula. Alí estaba a ponte. Néboa viu comigo e acompañoume un tramo. Despois esvaeuse. Sen trucos nin fumes… nun instante estaba, no seguinte non. Aló ao lonxe vin a Alba saudarme coa man ergueita. Comezaba a marchar o sol. Detrás xa non había cúpula. E de novo, pareceume ver un brillo no cumio dun dos muros. A conexión volvía a estar activa.

Unha hora despois estaba no meu habitáculo. Pasei polo sistema de hixienización e me tombei na cama. Cos ollos abertos. Non debeu ser por moito. Ás sete e dez da mañá acordei. Volvera a soñar.