SEGUNDO CÍRCULO
Aquel dito se fixo viral. Por repetición. Ás veces abonda con iso, e as xentes o asumen como verdade. Non só era que estiver en boca dos dirixentes daqueles tempos. Era algo que estaba no imaxinario colectivo. Poida que coma unha esperanza á que aferrarse. O que todas agardabamos que sucedera, sen máis. Pero nada acontece sen máis. E ninguén se imaxinaba até que punto. Nada volverá a ser como antes . E o seu corolario. Imos saír mellores desta . Saímos menos. Cada nova pandemia levou por diante a un lote de xente. Até que atopabamos como detela. Saímos distintas. Mesmo distintas na xenética. Para ben ou non está aínda por ver. Mellores non. Peores en moitos sentidos si. Volvémonos desconfiadas. Marcando permanentemente as distancias. Perdemos a enerxía que nos daba o contacto físico sen limitacións. As celebracións colectivas, con ou sen motivo. Afondamos naquel camiño que se comezou a establecer no século anterior por outros medios de que cada unha vivira a súa vida. Eu ag...