PRIMEIRO CÍRCULO

Aquela tarde saín dar unha volta fora dos muros. Rematei a xornada intensiva na oficina de rexistro da septima pandemia. Serían as tres e media cando rematei o xantar nun dos miles de bancos/mesa públicos que había pola zona urbana de xestión. O primeiro círculo de restricción. Verde. A máquina de servizo de menús tiña case que 400 posibles combinacións pero hoxe apetecíame especialmente o prato de solla con grilo e queixo de ovella clonada. E unha estrela 2000, sabor menta, claro. Repetiría, de verdade. Pero xa sabía que non era posible. Un para cada persoa por quenda. Pola noite seguro que xa me apetecería outra cousa para a cea.

Camiñei até o intercambiador de transporte público máis próximo. Case me atropela unha rapaza duns 12 anos no seu dron magnético. Ela nin se enterou. Mirando e escoitando o que lle aparecía na pantalla holográfica da escola virtual. Seguro que foi o auto piloto conectado o que me salvou de levar unha boa. Subín á banda de transporte e fun escollendo as rutas para chegar ao mercado. O meu espazo de habitación foi un dos que se adaptaron por todas partes para o uso individual despois da terceira pandemia. Era curriño. Dabondo para unha soa persoa, escaso para as visitas. Pero tampouco é que tivera moitas. Se aínda vivira Néboa non nos chegaría o sitio. Pero agora...

Entrei na zona central do mercado, na parte comercial residencial da cidade. O segundo círculo de restricción. Amarelo. A ambos lados do corredor se distribuían os espazos de intercambio de produtos. O meu preferido era o de Lucas. A última vez que saín dos muros lle trouxen unhas flores silvestres da segunda mutación que me cambiou por un par de libros de texto. En papel! Unha ganga. Nos corredores paralelos cara o interior xuntábanse despachos de xestores privados de peticións de acollemento intramuros con algunhas das últimas cociñas de comidas non reutilizables que xa ían quedando. Aínda non me atrevín a probar ningunha, pero o farei. Pronto.

A terceira liña de corredores agrupan os espazos de aloxamento individuais. A cuarta xa é para os grupos. Hai algunha de tres persoas. Alucinante. Sempre me preguntei como farán para non contaxiarse de nada.

Este mercado está ben. Como todos, a verdade. E os pavillóns. Os estadios. Con pequenas variacións, pero coa mesma definición de uso para a habitación separada e espallada. Todos aqueles enormes edificios de múltiples andares e varios pisos en cada un xa só quedan na lembranza dos documentais pandémicos. Eu case que non me lembro. Meus avós vivían nun deses. Pero eu era pequena cando todo comezou a mudar.

Os que aínda quedan en pe, despois de ir desmantelando e aproveitando todo canto se podía das instalacións e estruturas, agora son como faros pantasmas, un ou dous en cada círculo de restricción. Polas noites hai xente que di que se miran luces en algún andar. Como pequenas lumeiradas. Non sei, serán novos contos para alimentar a imaxinación compartida. A pouca que xa nos queda.

Díxenlle ao meu habitáculo que abrira, entrei, pasei polo desinfector de roupa, quiteina, enteira. O que tocaba reciclar foi para o recolledor de residuos e o que aínda podía volver a usar ao limpador de ondas. Collín unhas cuantas pezas de roupa antiga, da que conseguía nos intercambios. Un par de botas. Unha pucha. E prepareime para ir a recoller  o meu Ford Solar ao peirao de vehículos antigos. Fora dos muros encaixa mellor que dentro.

Despois de percorrer uns cantos quilometros na cinta transportadora, cambiando apenas de dirección mentres cruzaba dende o segundo círculo ate o séptimo, cheguei ao peirao. Mentres o meu Ford Solar subia dende o 23 subnivel de aparcadoiro vertical, axustei a vista para mirar cara onde remataba o oitavo círculo, antes dos muros. Do que quedaba dos muros. Desque se construiran con premura no inicio da terceira pandemia até que deixaron de ser considerados unha ferramenta de protección axeitada no final da quinta, se converteron nunha referencia visual. O siguen sendo, penso eu, na memoria colectiva. Cando traspasas esa liña, aceptas que calquera cousa pode suceder.

Que agora sexan espazos de expresión multimedia cultural, non deixa de lembrarnos como mudou todo. Os tuvideos históricos contan que cando empezou a primeira pandemia, nos inicios do século, esa expresión se fixo común: nada volverá a ser como antes. Aínda ninguén era ben consciente do que aquilo significaba realmente.

Mañá é 14 de abril de 2087. É o meu aniversario. 53 anos. Xa non hai moita xente máis nova ca min nos círculos. Polo que nos comunican no sistema de conexión permanente, ben sendo así en todas partes no mundo. Pero fora dos círculos é xusto o contrario. Así que vou precelebrar buscando externos nativos novos. E intentarei comunicar con algún deles. Que me conten como é vivir ao chou, sen control, fora da decisión común de protexerse saudablemente.